dinsdag 30 oktober 2012

De lach van Kiev


Ze voelde zich niet betrapt, toen ik een foto nam. Ze lachte en zwaaide. Met haar andere hand hield ze gele herfstbladeren vast. Ze stond te zoenen met haar vriend, neem ik aan, op het Onafhankelijkheidsplein in Kiev, midden in de stad.
Kiev, met haar Onafhankelijkheidsplein. Zijn aantrekkingskracht. Het hart van de stad, het hart van het land. Plek van de revolutie van 2004. Een oranjezee was het toen. Elke dag komen de Oekraïeners hier uit alle hoeken van het land. Op het plein staan ze wodka of cognac te drinken. Te praten en te roddelen als in de kroeg.
Kiev, waar de belangrijkste weg door het centrum in het weekend afgesloten is voor de Lada's en de SUV's. Dan lopen stelletjes hand in hand over het asfalt langs Stalinarchitectuur. Dan flirten pubers met elkaar. Dan treden muziekbandjes op met hun gitaren. Dan overheerst het gevoel van vrijheid.
Kiev, waar de inwoners buiten leven als in Zuid-Europa. Oekraïeners houden van praten, al wandelend of zittend bij een fontein. Dus wordt de cappuccino of latte verkocht op straat. Langs de weg of op pleinen staan de stalletjes of bestelwagens met hun koffiemachine. Zo'n echte Italiaanse. Als in de hipste koffiebars.
Kiev, stad van slenteren. Omhoog richting de Sint-Sofiakathedraal met haar groene en gouden daken. Naar beneden over de keien van de schilderachtige Andrijivski Oezviz met zijn koopmanshuizen en de heilige Andreaskerk als een machtig vorst boven alles uittorend. 's Avonds eenzaam bij het zachtgouden licht van de straatlantaarns.
Tegenover mijn hotel zit een prodoekti, een minisupermarkt. De worsten liggen in een vitrine. Een meter doorlopen zit je bij de melk-, kaas- en boterafdeling. In een hoek verkopen ze brood. Sloffend pakt de verkoopster een pak appelsap. Ze kijkt me aan en lacht haar gouden tanden bloot.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen