vrijdag 24 juni 2011

Ramenskoje, het centrum van de wereld






De altijd goedlachse Dima (25) belt enthousiast op. ,,Kom je zaterdag naar Ramenskoje? De stad viert dan haar den goroda."
Moskou viert het op de eerste zaterdag van september. Sint-Petersburg is op 27 mei aan de beurt en Ramenskoje op 11 juni. Elke Russische stad heeft haar eigen den goroda (dag van de stad) ofwel haar verjaardag. Samen met Oud en Nieuw en de viering op 9 mei van de overwinning op Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog is dit de grootste feestdag van het jaar. De dag draait om de geschiedenis en de trotsheid van de bewoners op hun stad. ,,Het is een Russische traditie", zegt de 28-jarige Masja, geboren en getogen in Ramenskoje, een stad op veertig minuten rijden met de elektritsjka (een stoptrein) van de hoofdstad Moskou.
Het 85-jarige Ramenskoje, een stad van 83.000 inwoners, begint de feestdag met een voetbal- en volleybaltoernooi. Een van de hoogtepunten is aan het eind van de middag. Als de parade over het Plein van de Overwinning trekt. Onder het toeziend oog van de belangrijkste man van die dag, burgemeester Vladimir Djomin. De parade toont wat Ramenskoje en haar inwoners vroeger en nu in huis hadden en hebben. Dus lopen er vrouwen verkleed als boerinnen, die werken op een sovchoz (een collectieve staatsboerderij tijdens de Sovjet-Unie). De veteranen uit de Tweede Wereldoorlog worden in een open auto rondgereden. Dima begeleidt hen. Achter hen jongeren verkleed als soldaten met een spandoek: ;1941' en 'het moederland roept!' en op een legerjeep staat: 'Voor Stalin. Voor het vaderland.' Er is de jeugd van nu: worstelaars en ijshockeyers. De dames van de enige nachtclub komen zittend in badpak op een cabrio voorbij. De werknemers van de broodfabriek met een auto behangen met broodjes maken deel uit van de optocht. Ook de partij van premier Vladimir Poetin, Verenigd Rusland, loopt mee. Als enige van de politieke partijen. Voor wie geen zin heeft om alle festiviteiten van dichtbij mee te maken biedt het kanaal Ramenskoje tv uitkomst. Alles is hierop live te zien.
Als de parade na ruim een uur is afgelopen komt Dima uitgelaten terug van zijn veteranen. ,,Vanavond gaat het feest beginnen", zegt hij uitgelaten. Burgemeester Djomin is 's avonds op het Plein van de Overwinning te vinden. Op de tribune kijkt hij naar het optreden van artiesten uit binnen- en buitenland. Steeds meer mensen komen op het plein af, dat uiteindelijk helemaal vol staat en omringd wordt door zeker tien rijen toeschouwers. Als Djomin het podium betreedt, wordt hij luid toegejuicht. De inwoners van Ramenskoje houden van hun burgemeester. Hij kondigt het vuurwerk aan waar iedereen reikhalzend naar uitkijkt. Voorafgaand door een lasershow. De grootsheid van het vuurwerk en de lasershow doen denken alsof de Olympische Spelen worden geopend. Ramenskoje voelt zich even het centrum van de wereld. Al stelt Dima op het einde nuchter vast: ,,Dit vuurwerk is een stuk minder dan tijdens den goroda van Moskou."




donderdag 16 juni 2011

Repressie is erger dan ooit

De Wit-Russische oppositie is monddood gemaakt. Haar leiders zitten in de gevangenis of zijn gevlucht naar het buitenland. Gisteren nog werd in Minsk een betoging van duizend jongeren uiteengedreven.


,,Helaas kunnen we elkaar niet ontmoeten in Wit-Rusland. Onze mensen zitten in de gevangenis of in het buitenland." Het is het antwoord via een mail van de Wit-Russische oppositiebeweging Charter'97 op het verzoek om een interview. Dan de Wit-Russische oppositiebeweging Europees Wit-Rusland: ,,U kunt coördinator Maksim Vinjarski ontmoeten." Drie dagen later: ,,Helaas, Vinjarski is gearresteerd en veroordeeld tot 15 dagen cel, maar u kunt Pavel Joechnevitsj ontmoeten."
De reacties zijn het gevolg van de jacht op de Wit-Russische oppositie. Die begon bijna zes maanden geleden op 19 december, de dag van de Wit-Russische presidentsverkiezingen. In een café in het centrum van de hoofdstad Minsk denkt Joechnevitsj (27), een activist van het eerste uur, er met huiver aan terug. ,,Wat toen is gebeurd, is vreselijk."

Dreun
Die dag kreeg de oppositie een dreun. President Alexander Loekasjenko, sinds 1994 aan de macht, won met bijna 80 procent van de stemmen. Een verkiezingszege bereikt met fraude, meenden de tegenstanders van Loekasjenko. Daarom togen ze op de avond van de uitslag naar het Oktoberplein, in het centrum van Minsk, om te protesteren tegen de uitslag. Het protest mondde uit in rellen tussen de oppositie en de politie. Zeshonderd oppositieleden, inclusief zeven presidentskandidaten, werden opgepakt.
In de dagen daarna volgde de ene arrestatie na de andere van mensen die hadden geprotesteerd. Onder hen Joechnevitsj. Hij zat tien dagen vast. Hij zegt het terwijl hij flauwtjes lacht naar het gebouw schuin achter hem: het hoofdkantoor van de KGB, de Wit-Russische geheime dienst.

Verloren
Zes maanden na de verkiezingen dwaalt de oppositie verloren rond. Een aantal opgepakte presidentskandidaten, waaronder Loekasjenko's grootste rivaal Andrej Sannikov, zijn veroordeeld tot celstraffen, die oplopen tot zes jaar wegens het organiseren van massaprotesten. De opgejaagde achterban, belangrijk voor het organiseren van acties, het maken van kranten en het bijhouden van websites, zit in de gevangenis of is gevlucht naar het buitenland.
De achterblijvers staan er alleen voor. ,,We missen symbolen. Een gezicht", zegt Igor Drako (37) in een koffiehuis in Minsk. Hij zat in het campagneteam van presidentskandidaat Alec Michalevitsj, die na te zijn vrijgelaten uit de gevangenis naar het buitenland is gevlucht. Joechnevitsj betreurt het gebrek aan daadkracht. Verder dan acties om posters van gevangen oppositieleden aan muren op te hangen komt hij niet. ,,We kunnen niet veel doen. We zijn met weinig."
Nooit zag de oppositie deze repressie aankomen. Juist richting de verkiezingen had Loekasjenko, die met harde hand Wit-Rusland leidt, onder druk van de Europese Unie de teugels laten vieren. De kandidaten konden zich met optredens op de televisie en interviews in kranten presenteren aan het volk. ,,Niemand had dit verwacht", zegt Drako. ,,Wij niet. De experts niet. We kregen juist meer vrijheid. Vroeger belandde weleens een oppositieleider in de gevangenis. Maar dan ging het om een of twee personen. Niet zeven tegelijkertijd."
De harde aanpak komt voort uit de lessen die Loekasjenko heeft geleerd van eerdere revoluties in Georgië en Oekraïne, meent de Wit-Russische politiek analist Andrej Ljachovitsj. ,,Loekasjenko heeft de rellen aangegrepen om toe te slaan. Hij heeft duidelijk willen maken dat in Wit-Rusland geen revolutie komt. Nu hangt de oppositie als een bokser in de touwen."

Wederopstanding?
Maar er liggen kansen voor een wederopstanding, vinden Drako en Joechnevitsj. Economisch staat Loekasjenko er momenteel zwak voor, menen de twee. Sinds de verkiezingen holt de staatsgeleide economie achteruit. Loekasjenko komt geld te kort, doordat hij voor de verkiezingen de ambtenarensalarissen verhoogde en door het gebrek aan exportinkomsten. De inflatie stijgt en vanwege de devaluatie van de Wit-Russische roebel in mei daalden de lonen in waarde. Uit onvrede hierover kwam het vorige maand in de Minsk Tractorfabriek, een staatsbedrijf, tot kleine protesten. Vorige week reden automobilisten toeterend door Minsk uit onvrede over de hogere benzineprijs. Een dag later kwam Loekasjenko met een verlaging. Joechnevitsj wil dat de gebroken oppositie aanhaakt bij de ontevreden burgers. ,,Loekasjenko is verantwoordelijk voor de economie. Hij heeft gezegd als een vader voor zijn land te zorgen. Nu voelen de mensen de crisis niet genoeg. Ze ontvangen nog salaris. Straks niet meer. In oktober willen we een groot sociaal protest houden."
Loekasjenko weet dat arbeiders als van de tractorfabriek een belangrijke steun vormen. Hij heeft geld nodig en hij is op zoek naar een lening. Begin juni zegden voormalige Sovjetlanden toe met een krediet van twee miljard euro te komen. Wit-Rusland heeft ook een noodlening aangevraagd bij het Internationaal Monetair Fonds.
De oppositie moet niet te lang wachten met protesteren, meent Ljachovitsj. Hij vindt oktober te ver weg. ,,De economische situatie kan snel veranderen. Als Loekasjenko een oplossing vindt, heeft de oppositie geen kans."

Dit artikel verscheen op 16 juni in De Standaard

donderdag 9 juni 2011

Jonge Russische wetenschapper wurmt zich los

Al te graag wilde Rusland vorig jaar de Nobelpijs voor de Scheikunde opeisen. Maar dat viel niet mee. De prijs ging naar de wetenschappers Andre Geim en Konstantin Novoselov. Beiden geboren in Rusland, maar de eerste heeft zich tot Nederlander genaturaliseerd en de tweede heeft zowel een Russisch als een Brits paspoort. Het onderzoek waarmee zij de Nobelprijs wonnen, verrichtten zij in het buitenland. Zo viel er voor Rusland weinig te vieren. Al kregen Geim en Novoselov de felicitaties van premier Vladimir Poetin. Maar ze moeten er niet aan denken om terug te keren naar Rusland: geen faciliteiten, goede condities, bureaucratie en corruptie, zeiden ze.
Het moet de twee Russische leiders, Poetin en president Dmitri Medvedev, irriteren dat hun land niet schittert op het wetenschappelijke niveau. De Sovjet-Unie kon regelmatig juichen voor internationale successen en Nobelprijzen. Maar na de val van het Sovjetrijk belaalt Rusland amper succes op wetenschappelijk niveau. En dat terwijl Poetin Rusland graag ziet als een internationale grootmacht en Medvedev wetenschap en technologie als zijn kindje beschouwt.
Om het niveau van de Russische wetenschap omhoog te krikken kwam de Russische regering op het idee om beurzen toe te kennen aan veertig wetenschappers, waarvan twintig buitenlandse wetenschappers. Met voor elke beurs een bedrag van 3,3 miljoen euro. Te besteden in drie jaar. De enige Nederlander die de beurs vorig jaar kreeg toegewezen is Peter Sloot, hoogleraar computational science aan de Universiteit van Amsterdam. Hij opende afgelopen maand in Sint-Petersburg een laboratorium in het ITMO (Instituut voor informatietechnologie, mechanica en optica) voor zijn onderzoek. In een inspirerende omgeving. Met de Staatsuniversiteit van Sint-Petersburg uit 1724 om de hoek en met het beeld van de Russische wetenschapper en dissident Andrej Sacharov, de vader van de Russische waterstofbom en winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede, bijna pal voor de voordeur.
Het doel van de beurs is Russische, jonge, wetenschappers in contact te brengen met het buitenland, zegt Sloot. ,,Om de isolatie van Rusissche wetenschappers te doorbreken en voor de ontwikkeling van jonge wetenschappers."
De oude generatie uit de tijd van de Sovjet-Unie, zittend in de gezaghebbende Russische Academie van Wetenschappen, maakt nog steeds de dienst uit. Jongeren krijgen niet de kans. Sloot: ,,De academie is heel rigide." Poetin en Medvedev willen haar invloed verminderen.
Russische geleerden van de Academie van Wetenschappen hadden tijdens de Sovjet-Unie geen contact met buitenlanders. Publicaties werden alleen in het Russisch geschreven en niet in het door de internationale wetenschap gebruikte Engels. Met de val van de Sovjet-Unie twintig jaar geleden gingen de grenzen open, maar obstakels bleven bestaan, legt promovendus Viktor Kasjirin (23)uit. Hij maakt sinds dit jaar deel uit van het team van Sloot. ,,Het is alsof je uit de gevangenis bent. Je hebt vrijheid, maar je weet niet wat je ermee moet doen. De oudere wetenschappers spreken geen Engels en weten niet hoe ze met het buitenland moeten samenwerken. Met behulp van Sloot leren wij denken als in de moderne wetenschap. We werken nu niet zoals onze voorvaderen tijdens de Sovjet-Unie."
Wel zijn de Russisch wetenschappers verlost van het verstikkende klimaat tijdens de Sovjet-Unie, merkt Kasjirin. ,,De wetenschap werd toen van bovenaf gecontroleerd. Onderzoekers werden gedwongen om zich bijvoorbeeld met ruimtevaart bezig te houden."
Een dag voor de opening van het laboratorium ontmoetten Sloot en de andere beloonde wetenschappers Medvedev. Punt van zorg is de Russische bureaucratie. Sloot en de anderen kaartten dit probleem aan bij de president. Russische wetenschappers moeten rapporten schrijven, waar inhoudelijk weinig in staat, weet Sloot. ,,Dit is tijdsverspilling. Die tijd kunnen ze beter gebruiken voor het schrijven van een Engelse publicatie.’’


woensdag 8 juni 2011

Een andere Rus

Soms vergeet je hen. Zeker als je op straat om 11.00 uur 's ochtends twee dronken mannen moet ontwijken of als er weer eens iemand zijn roes ligt uit te slapen op de bank van de metro.
Deze Russen verbloemen het type Rus waar je niet oplet. Ze waren afgelopen weekend in groten getale gekomen naar het jazzfestival Oesadba Jazz in de tuinen van het landgoed Archangelskoje (met paleis), even buiten Moskou. Een festival waar drank meenemen verboden was, eigen eten en fris niet. De bezoekers waren tussen de 20 en 40 jaar. Westers gekleed. Op hun meegebrachte picknickkleed dronken ze rustig een biertje, te halen bij een kraampje, want de volgende dag moest gewerkt worden. Lurkten aan de waterpijp. Lazen een boek. Hadden verantwoord eten meegenomen. Dus cherrytomaten, druiven en perzikken. Al waren sommigen even langs de McDonald's gegaan, getuige de papieren zakken.
Ze konden muziek luisteren bij een van de vier podia. Met het paleis op de achtergrond of aan de oever van de rivier de Moskva. Ze konden liggen in een hangmat, hun kinderen konden voetballen of tekenen. Er was niet alleen sjasliek, maar ook sushi, muffins, sandwiches, appels en wit bier en cappuccino
Ze zagen op het hoofdveld, met uitzicht op het paleis, dj ZigZag met ontspannen loungemuziek de zondag aftrappen. Daarna was het de beurt aan de Amsterdam Klezmer Band (hier en hier voor een optreden) uit Nederland. Met in de hoofdrol zanger Alec Kopyt (hier en hier) uit het Oekraïense Odessa. De Nederlandse en Russische liedjes met folkloristische Oost-Europese invloeden deden het goed onder de Russen. De dansvloer was direct gevuld. De Amsterdam Klezmer Band kreeg opvolging van Los Devchatos, drie jonge Russische zangeressen (hier en hier). De Russische groep Bravo (hier en hier) bleek de publiekstrekker. Pas toen kwamen de meeste bezoekers van hun picknickkleed, begonnen te dansen en zongen elk lied ingetogen mee. Prachtig hoe de zachte Russische taal over het veld klonk. Hierna hielden sommige Russen het voor gezien of kozen ervoor op het gras te liggen om te luisteren naar Igor Boetman en zijn Big Band (hier en hier). Boetman is de bekendste Russische jazzmuzikant met een eigen club in Moskou. De Amerikaan Lucky Peterson (hier en hier) sloot de dag af.
Na afloop liep iedereen rustig naar huis. Een schitterend Russisch feest, zonder de traditionele kotspartijen, zwalkende mensen of in het grasveld liggende, dronken Russen.

dinsdag 31 mei 2011

'Het werkt hier niet zoals in Westerse landen'

Alsof het een rare vraag is. De drie Moskouse verkoopsters van een overdekte markt buiten het centrum van de Russische hoofdstad lachen de journalist uit. ,,Of onze aardappels duurder zijn geworden?", reageert de 41-jarige Goelzada Noviva (foto). ,,Natuurlijk. Vorig jaar kostte een kilo twintig roebel. Nu minstens twee keer zoveel", zegt ze serieus vanachter de opeengestappelde aardappels, wortels en kool.
Noviva weet waar het aan ligt. De verzengende hitte tijdens de Russische zomer van vorig jaar deed de aardappeloogst mislukken. ,,De Russische aardappels zijn daardoor te klein", vervolgt ze. ,,Nu importeren we duurdere aardappels uit Azerbeidzjan en Egypte."
De Rus ziet zijn boodschappenmand duurder worden. Harde cijfers bewijzen dat. Eind vorig jaar waren de prijzen over 2010 met 8,8 procent gestegen. Rosstat, het Russische Centraal Bureau voor de Statistiek, verwacht voor dit jaar een stijging van 6,4 procent.
Inflatie is een gevoelig punt onder de Russen en dat weet het Kremlin ook. Onrust over hogere voedselprijzen komt de Russische machthebbers niet goed uit Ze weten dat de parlements- en presidentsverkiezingen, in respectievelijk december en maart, eraan komen. Premier Vladimir Poetin grijpt daarom abrupt zelf in. Door de mislukte oogsten voerde hij vorig jaar een exportverbod op graan in. Afgelopen weekend kondigde Poetin aan het verbod per 1 juli op te heffen. Het had als doel om de binnenlandse prijzen laag te houden en de Russische voorraden op peil de houden. Een andere truc haalde Poetin deze winter uit met de benzineprijzen. De premier legde de binnenlandse prijzen vast, zodat ze niet meer konden stijgen. De Russische oliebedrijven verkochten vervolgens meer olie aan het buitenland, waar ze meer geld verdienden door de hogere olieprijs. De binnenlandse voorraden slonken. De pompstations kampten met een tekort en er ontstonden rijen wachtende auto's. Weer greep Poetin in: in mei geen olie-export en voortaan hogere uitvoerrechten op brandstof om te voorkomen dat olie het land uitstroomt. Poetin gaat ervan uit dat dit jaar de inflatie met maximaal 7,5 procent toeneemt.
De drie verkoopsters werken op een markt, zoals er zoveel zijn in Moskou en in de rest van Rusland. Elke sector, groente en fruit, melk, vlees en vis heeft zijn eigen ruimte. Elke potentiële klant wordt kort aangesproken. ,,Jongeman, wat wil je? Wortels, sinaasappels? Een ander: ,,Ik heb de lekkerste aardappels." De 32-jarige verkoopster Svetlana Afanasjeva prijst haar smetana (room), kaas en melk aan. Ze zijn tien procent duurder dan vorig jaar, zegt Afanasjeva, terwijl ze de voorraad smetana aanvult.
Ze heeft weinig vertrouwen in de Russische regering. Geïrriteerd zegt ze: ,,Hoe lang woon je in Moskou? Dan moet je toch zien dat de regering niets voor ons doet. de vrouw die met mij werkt is met pensioen. Ze ontvangt 100 euro per maand. Maar je moet niet denken dat haar pensioen meestijgt met de inflatie. Het werkt hier niet zoals in Westerse landen. We moeten het zelf doen." Ze heeft geen idee hoe de regering haar kan helpen. Irina Amsjarinskaja (45) heeft het antwoord klaar liggen. Ze heeft smetana bij Afanasjeva gekocht. Twee keer per week komt ze naar de markt. Anders wordt het te duur, zegt ze gelaten. ,,We moeten meer eigen producten hebben, dan daalt de prijs. Bij ons is de landbouwgrond leeg. De regering moet boeren helpen met efficiënte technologie en banken moeten lagere leningen afsluiten. Niet van die enorm hoge kredieten die ze nu aanbieden."
Ondanks de hogere prijzen ontbreekt het Afanasjeva niet aan klanten. De Russen weten de weg naar de markt nog altijd te vinden, ervaart ze. Droogjes zegt Afanasjeva: ,,Iedereen moet tenslotte eten."

woensdag 18 mei 2011

'Stop pedofielen in een kamp'

President Dmitri Medvedev zei vandaag weinig opzienbarends tijdens een persconferentie tegenover achthonderd journalisten. Waar het wel en niet over ging, kun je hier lezen. De vragen, die je van te voren kon indienen en die hij niet allemaal beantwoordde, zijn hier te lezen.
Vorige week sprak Medvedev zich over pedofilie meer uit.

Ze houdt de vier mannen nauwlettend in de gaten. ,,Daar heb je hen weer", fluistert de 60-jarige Zoja en ze kijkt hen na. Met zijn vieren lopen de mannen voor de derde keer langs het hek van een gymnasium in Frjazino, een stad 25 kilometer ten noordoosten van de Russische hoofdstad Moskou. ,,Wat komen ze hier doen?", vervolgt Zoja. ,,Waarom lopen ze bij een school? Vreemd."
Zoja, ze wil haar achternaam niet geven, wacht op een bankje op haar 13-jarige kleindochter Alesija. Ouders staan aan het eind van de dag klaar om hun kinderen mee te nemen naar huis. Binnen de hekken van de school rennen meisjes in schooluniform over een grasveld. Vier jongens spelen een partij voetbal.
Vorig jaar pakte de politie een 33-jarige pedofiel op, die in Frjazino een 10-jarige meisje had misbruikt. Hij gaf Engels op verschillende scholen in en rond Moskou. Hij had ook toegeslagen in steden in de buurt van Frjazino. De man zit nu in een psychiatrische inrichting. Vier jaar geleden stond hij ook al voor de rechter wegens pedofilie en kwam hij vrij na een akkoord tussen verschillende partijen, meldden lokale media.
De pedofiliezaak zegt Zoja niets. Net zo min dat de Russische president Dmitri Medvedev deze week voorstelde om pedofielen chemisch te castrereren door middel van medicijnen die de werking van hormonen tegengaan. ,,De straffen voor pedofilie moeten zo zwaar mogelijk zijn", zei Medvedev. ,,De overheid moet alle mogelijke maatregelen gebruiken, en een liberale benadering in deze kwestie is onacceptabel." Hij stelde voor om alle maatregelen te bespreken, inclusief het chemisch castreren. Zoja ziet dat laatste zitten. ,,Pedofielen zijn ziek in hun hoofd. Ze weten niet wat ze wel en niet mogen doen. Dat kun je hen niet bijbrengen. Daarom is er maar een oplossing mogelijk."
Medvedev maakt zich zorgen om het lot van Russische kinderen. In zijn jaarlijkse toespraak afgelopen november benadrukte hij het belang om kinderen te beschermen. De ombudsman voor de rechten van het kind bracht vorig jaar cijfers over kindermisbruik in Rusland naar buiten. In totaal ging het om 9500 seksuele misdrijven.
In Rusland klinken al langer geluiden om pedofielen chemisch te castreren. Parlementslid Anton Beljakov van de pro-Kremlinpartij Rechtvaardig Rusland kwam twee jaar geleden met een pakket voorstellen om pedofielen aan te pakken. Chemische castratie zat daar ook bij. Zijn voorstellen vonden geen meerderheid in de Doema, het Russische parlement. ,,In landen als de Verenigde Staten is chemische castratie beoordeeld", zei toen Jelena Mizoelina, voorzitter van het Doemacomité voor familie, vrouwen en kinderen. ,,Collega's hebben ons verteld dat chemische castratie weinig effect heeft. Het maakt het verlangen naar seksueel contact niet minder."
Beljakov hoopt dat de uitspraken van Medvedev voor een doorbraak zorgen. Beljakov leidt tevens de Ons Project is Gezondheidbeweging. Op de website reageert hij op Medvedevs plannen. ,,De 'pedofilielobby' vertraagt mijn wetsvoorstel. Ik ben ervan overtuigd dat Medvedevs advies doorslaggevend is en dat de weerstand wordt gebroken."
De 70-jarige Vladimir Mironov staat bij het gymnasium in Frjazino te wachten op zijn kleinzoon, de 9-jarige Aleksej. Angst dat een pedofiel het op zijn kleinkind heeft voorzien, kent Mironov niet. ,,Ik ben meer bang voor de drukke weg hierachter. Ik neem Aleksej mee, zodat hij veilig kan oversteken." Hij is het eens met Mizoelina. ,,Castreren heeft geen zin. Het blijft bij die mensen in hun hoofd zitten." Mironov kiest voor een Sovjetoplossing. ,,Je moet pedofielen isoleren. Stop hen in een kamp."

zondag 8 mei 2011

Geen ontkomen aan

9 mei, Dag van de Overwinning op Nazi-Duitsland.



















Soldaten van de Grote Oorlog

De opofferingen van het Sovjetrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog:
Totaal aantal doden: 23,6 miljoen. (militaire slachtoffers: 10,7 miljoen, burgerslachtoffers: 11,9 miljoen, joodse slachtoffers: 1 miljoen).

Het bedrijf achter de posters.